Home » Beste Beesten...

Beesten en hun Baasje

In deze rubriek plaatsen we foto's van de Sieraden - en de Paarden, honden of katten - en hun Baasje.

Iedereen die in deze rubriek wordt geplaatst maakt kans op de MiraLooks Kalender.

Aan het eind van het jaar selecteren we de mooiste foto's. Deze foto's komen in de kalender. Staat jouw foto in de kalender dan krijg je GRATIS de kalender toegestuurd. 

Iedereen die een sieraad heeft ontvangen van MiraLooks krijgt het verzoek om mee te doen. 

 

 

Oskar en Wendy

 
5,5 jaar geleden was het liefde op het eerste gezicht. Ik liep het land in en wist dat dit mijn paard zou worden. Samen hebben we mogen leren en proberen en enorm veel kilometers afgelegd. Oskar was mijn vriend en mijn maatje. 
Een bijzondere band met een bijzonder paard ontstond tussen mijn autistische zoon en Oskar. De ene dag liep Oskar de sterren van de hemel tijdens een ijslanderwedstrijd en de volgende dag stond hij op het schoolplein tussen de verstandelijk beperkte kinderen om mijn zoon uit school te halen! 
Trots scheef ik altijd verhaaltjes op fb over " mijn mooie rooie" . Zo kent iedereen mijn oskar.
In juni 2016 reed ik, wat later bleek, mijn laatste wedstrijd. We behaalde een mooie 2e plaats. Nog geen 2 weken later struikelde hij tijdens het rijden, werd kreupel en wilde maar niet beter worden. Foto's gaven duidelijkheid. Oskar zou nooit meer beter worden en had heel veel pijn!
Houden van is ook loslaten heb ik altijd geleerd. Ik heb hem losgelaten. Mijn mooie rooie verdiende het niet om na jaren hard werken, met pijn door te moeten leven. 
Ik ben mijn vriendje kwijt en dat doet verschrikkelijk veel pijn. Mijn lieve stalgenootjes hebben de pijn van het verlies gezien en mij een prachtige slavenarmband kado gegeven. Nu kan ik mijn mooie rooie altijd met me meedragen.

Willow.

 

 

 

 

 

 

 

 

nb van MiraLooks; Willow is een toverbal... vol met kleur

Nerva

 

Hier een van mij en Nerva (draver) mijn toppertje onderhand allebei 20 eigenlijk samen groot geworden en opgegroeid 

Kidi (op het strand van scheveningen)

Wanda

Alert van Sanne .... 

“ Pebbles BFF” en Saone

 

Mijn naam is Saone, ik ben een paardenmeisje van 10 jaar.

Ik rij gemiddeld twee keer in de week pony/paard.

Elke woensdag middag ga ik naar de manege Iron Horse Ranch, op de manege zelf rij ik 4 jaar.

Daar rij ik wekelijks op verschillende pony’s.

 

Pebbles is mijn BFF, ik fiets elke donderdag naar mijn opa en oma toe.

Opa en oma hebben twee paarden. Ik mag ze verzorgen (borstelen,hoeven krabben,poetsen alles) en rij op Pebbles.

Dit doe ik donderdags samen met Suus, zij geeft mij ook les.  Ik kijk hier altijd naar uit.

Pebbles is 18 jaar en is een KWPN. Ze is heeeel lief.

 

Ik heb een mooie hanger laten maken van Pebbles zijn paardenhaar samen met mooie bedels erin verwerkt.

Een mooi lint eraan, ik draag mijn hanger met heel veel plezier!

Henny en SHIRA

 


"Voor altijd in mijn Hart,"
Mijn lieve Australian Shepherd Shira, op 31 mei 2016 moest ik helaas afscheid nemen van mijn meisje op de leeftijd van 14,5 jaar.
We hebben van alles gedaan samen, gehoorzaamheid, flyball, agility, vele hondenwandelingen ook met water want zwemmen vond ze heerlijk en natuurlijk met de tennisbal want daar was ze helemaal gek op.
En nu heb ik dank zei Miralooks een mooie glashanger met haar gekleurde haartjes erin.
Ik mis haar nog verschrikkelijk  kan het soms nog niet bevatten, maar nu is ze  een sterretje daar bij die regenboogbrug.

Opa Andries en Drieske

 

Ik heb een plastronspeld laten maken voor mijn speciale pony Drieske. 

Drieske was de laatste wens van mijn opa Andries. Een aantal dagen voor zijn overlijden was opa jarig. Hij gaf aan dat hij nog zo graag een eigen pony zou hebben. Wij hebben alles in werking gesteld en diezelfde dag nog een geweldige shetlandpony voor hem gevonden! Dat was Drieske, opa huilde van blijdschap toen hij een foto van hem kon zien.

Opa overleed, en Drieske bleef bij ons als een hele mooie herinnering. Ze was een enorm lieve pony. Hinnikte altijd als je aankwam, altijd in voor een knuffel of een wandeling en kon als de beste het kunstje 'lachen'. Waarmee ze altijd iedereen die het zag weer aan het lachen maakte. 

Op 2-jarige leeftijd kreeg Drieske koliek. De veearts is een aantal keer langsgeweest en we hebben alles gedaan wat we konden, maar het mocht niet baten. We hebben maar één jaar van Drieske mogen genieten. 

Ik was er kapot van, evenals de rest van de familie. Ik besloot iets te laten maken waarmee ik altijd nog een stukje van Drieske bij me had. Nu kan ik haar bij me dragen als ik op wedstrijd ga, en brengt ze me hopelijk een heleboel geluk!

dit waren mijn verzorgpony’s Savanna (de haflinger) en Donja (de shetlander).

 

 

 

als klein meisje begon ik met paardrijden bij een mevrouw in het dorp waar ik woon. Donja was de eerste pony waarop ik mocht rijden, ik vond het superleuk en na een tijdje werd ze mijn verzorgpony. Naast de paardrijlessen ging ik zo vaak mogelijk naar haar toe. Donja was een speciale pony, want ze liet niet iedereen op haar rijden maar ik kon wel alles met haar doen. bij andere ging ze vaak bokken of bijten, maar bij mij deed ze dat niet. Ik had een goede band met haar opgebouwd. Als ik even een dagje niet naar haar toe kon werd ik vaak chagrijnig. Later kocht de eigenares Savanna die zou ze dan ook voor de lessen gebruiken. ik werd te groot voor Donja dus kon alleen nog met haar wandelen, tijdens de lessen reed ik al op Savanna daardoor werd zij ook mijn verzorgpony. Savanna schrok altijd best wel snel maar ik kon er als ze schrok gewoon op blijven zitten, met haar had ik ook een goede band opgebouwd. 

samen met Savanna heb ik leuke dingen beleefd en ik vond het altijd leuk om op haar te rijden ook al ging ze er vaak vandoor. als ik langs was geweest kon de eigenares dat aan de pony’s merken. Als ik niet kon rijden ging ik gewoon lekker de pony’s borstelen en de manen/staart vlechten. helaas werd Savanna verkocht omdat de eigenares ging scheiden en haar ex in de boerderij bleef. Donja hield ze wel samen met haar eigen paard, wel gingen ze ergens anders naar toe dus kon ik haar niet blijven verzorgen dit vond ik heel erg jammer, want ik reed daar ondertussen al 10 jaar en heb veel geleerd van Donja en savanna. Daarom heb ik dit armbandje laten maken zodat ik ze allebei tochnog bij me heb.

Forever friends.

Na ruim 14 jaar moest ik afscheid van je nemen, een gezond hondenleven achter de rug. Mijn lieve border collie  Tyne, we hebben samen zoveel meegemaakt. Mijn maatje in goede maar zeker ook in minder goede tijden. Je was altijd de brave makkelijke vrolijke hond. Je grootste passie was hollen, het liefst zo hard mogelijk. Hollen bij de schapen, naast de fiets, achter de tennisbal aan of met de voetbal. Spetters vangen was een geweldig spel en auto rijden vond je heerlijk. Ik was bang voor het afscheid, maar wist dat het eens zou komen. Toen de dokter je had geholpen ... thuis op je eigen kleedje, bleef ik je maar knuffelen. De heerlijke geur van je vacht ... ik kon niet stoppen met je geur op te snuiven.

Ik heb de schaar gepakt en de mooie witte punt van je staart af geknipt. Sorry, ik weet hoe je een hekel had aan de schaar.

Nu heb ik er dankzij Miralooks een prachtig sieraad van. De rest van de haren ligt op een mooi plekje bij je foto.

Bedankt lieve Tyne voor al onze mooie jaren samen. Wat rest is de herinnering....

 

Carolien

Stefanie.... 

Ook honden zijn tof !

Brigitta en haar 3 helden. 


Patricia en Marius

 

Dit is mijn pony Marius, hij is bij ons op stal geboren op 1 juni 1992. Toen hij oud genoeg was heb ik hem zadelmak gemaakt en vanaf het eerste moment was hij al een lieve en  brave pony. Hij was heel werkwillig en nergens bang voor. Hij hield alleen niet van plassen daar sprong hij het liefste met een grote sprong overheen.

We hebben samen heel veel leuke dingen gedaan, je ging als het even kon overal mee naar toe en wandelde via de trap zo de kantine binnen. We reden dressuur, springen, freestyle of heerlijk naar het bos en strand. Ik kon zo op je stappen zonder zadel en hoofdstel alleen met een halstertouw op je hals.

Je was een kleine ondeugd, als iemand zijn tas of cap voor jouw box opgehangen had, trok je het naar binnen om even te onderzoeken. Uiteindelijk was je vooral op zoek naar eten. Je kon heeeeeel lief kijken zodat je wat lekkers kreeg.

Toen je 18 jaar oud was gleed je uit in de sneeuw en was kreupel. We kwamen na een hoop dokteren en meerdere foute diagnoses, uiteindelijk erachter dat het in je rug zat. Na een paar behandelingen van een osteopaat en een paar maanden weidegang knapte je weer helemaal op. Maar de winter erna verstapte je je weer omdat de bodem van de paddock bevroren was. Je had last van een peesblessure in je achterbeen maar ondanks de behandeling en volledige rust verslechterde de situatie en begon je rug ook weer op te spelen.

Na 2 jaar stappen en steeds weer teleurstelling was ik er klaar mee. Je mocht met pensioen om te kijken of je dan op zou knappen. Je kwam op een rustige stal en kon de hele dag naar buiten, op de paddock of op het land. Dat heeft je heel erg goed gedaan. Ondertussen was ik bevallen van een dochter en genoot jij van je oude dag. Je been was weer mooi slank en je liep weer helemaal goed. Je sloofde je soms alweer aardig uit en heel af en toe gingen we zonder zadel met een freestyle halster een rondje rijden.

Toen Liz oud genoeg was wilde ze graag mee naar jou. Je was zo ontzettend lief voor haar. Ze reed op je en hielp met poetsen. Toen ze 3 jaar was nam ze je mee aan je halster, als ze dan het touw over de grond liet slepen of niet snel genoeg liep wachtte jij netjes. Helaas raakte je weer hoef bevangen en kreeg je steeds meer kwaaltjes. Liz gaf je veel kusjes zodat je weer beter zou worden, maar helaas werkt dat niet altijd. Uit het bloedonderzoek bleek dat je de Ziekte van Cushing had (nog geen 3 maanden daarvoor waren de waarden nog goed). Je kwam in een vicieuze cirkel en kreeg weer veel last van je rug. Je was niet happy meer en voelde je rot. Ik besloot dat het beter was om je in te laten slapen. Je hebt altijd een heerlijk leven gehad, minimaal 5 dagen in de week was ik er om voor je te zorgen. Daarna heb je nog 3 jaar van je pensioen kunnen genieten.

De beslissing was moeilijk en ik heb altijd gedacht dat je zeker 30 zou worden en dat mijn kinderen op jou zouden leren paardrijden. Maar het was anders, je bent (maar) 23 jaar geworden. Naast alle mooie herinneringen en foto’s van je wilde ik ook een ander aandenken. Niet een standaard iets. Ik had een pluk van je staart, manen en vacht. Ik kwam bij Jeannine van Miralooks terecht en we hebben samen gebrainstormd. Ik wilde graag een combinatie van je staart en manen omdat je zo’n mooie kleur manen had. Ik wilde iets wat ik op kan hangen aan de muur naast je fotocollage. Ik had het al helemaal in mijn hoofd en Jeannine heeft er iets heel moois van gemaakt. Zo ben je nog altijd bij ons. Liefs Patricia


Salina en Casper

Dit is Casper, een Appaloosa pony van 9 jaar. Als een paar maanden oud veulen werd hij gered van de slacht en kwam hij bij mijn tante terecht, ik was toen 9 jaar oud. Die gaf hem aan mijn nicht voor haar verjaardag en na drie jaar heb ik hem samen met mijn nicht ingereden. Sinds die tijd heb ik hem altijd verzorgd. Na een aantal jaar is hij twee keer van eigenaar veranderd en al die tijd ben ik bij hem gebleven. We zijn samen opgegroeid en sinds een paar weken mag ik eindelijk met trots zeggen dat hij nu officieel van mij is! Ik hoop dat ik nog vele jaren van hem mag genieten


Hennie  en Respect

Al sinds klein meisje reed ik op Respect, we kochten hem en hebben vele mooie momenten meegemaakt. Alles wat ik nu kan heb ik geleerd met Respect. Hij was mijn alles. Jammer genoeg was Respect ziek, en moest verschillende keren behandeld worden door de dierenarts. Maar hij was sterk, en kwam er altijd weer bovenop. Verschillende keren dacht ik dat ik hem kwijt was, maar toch bleef hij bij me. Toch kwam de ziekte terug, en allemaal ontstekingen, hij kon het niet meer aan, en we besloten het ergste. Het was dan het beste voor hem, maar toch doet het verschrikkelijk veel pijn. 
Dankzij de armband en ketting is hij nu toch nog bij me, en ook nog een leuke sleutelhanger gekregen als extra! 


Angelique en Uzi

Ik kocht Uzi ruim 11 jaar geleden op zijn verjaardag, 22 mei 2004 (hij werd die dag 3 jaar oud).
Vanaf het begin heeft hij al enorme pech in zijn leven. Hij heeft op 4 jarige leeftijd droes gehad en is hier enorm ziek van geweest.
Gelukkig herstelde hij volledig en konden we aan de slag. Omdat hij nogal groot was (1.75) hebben we rustig aan opgebouwd.
 
Hij was 7 toen het volgende probleem opspeelde. Kreupel aan het rechtervoorbeen. Na diverse onderzoeken, foto's en een MRI scan kwamen we erachter dat er een ontsteking zat in zijn hoefgewricht. Zijn gewricht werd ingespoten en in totaal hebben we 9 maanden aan de hand gewandeld. Wonder boven wonder kwam hij ook hier bovenop en hebben we het dressuren weer opgepakt. We zijn samen gegroeid tot de M1 met 2 winstpunten totdat de ellende weer begon. Meneer liep wéér kreupel. Dit keer een ontsteking in beide voorvoeten. Omdat ik vermoedde dat er meer aan de hand was, heb ik gevraagd of ze zijn rug ook op de foto wilde zetten. (blijkt maar weer dat je altijd naar je gevoel moet luisteren) Er werd kissing spines ontdekt.
Nu met zijn 14 jaar, eigenlijk te jong, is hij met pensioen. Omdat het een behoorlijk stuk rijden is waar hij staat (zo'n 2 uur heen en 2 uur terug) vond ik het leuk om een sieraad te laten maken zodat hij toch nog voor mijn gevoel dichtbij is.
 
Jeannine, bedankt voor de mooie armband en als extraatje ook nog een sleutelhanger gekregen!


Iris en Edelweis

Super bedankt voor mijn mooie hanger! Ik heb hem vandaag binnengekregen en ik ben er erg blij mee!
Ik stuur hierbij een foto van mijn pony mee, voor de rubriek paarden en hun baasjes. 
Ik heb de hanger laten maken omdat ik graag een mooi aandenken wilde hebben aan de eerste pony waar ik echt een hele goede band mee had. Edelweis was een haflinger, en ze was erg stoer. Ik kon alles met haar, en zij wilde alles voor mij doen. Helaas kreeg zij het syndroom van Cushing en hebben wij dit te laat ontdekt. Ze was al hoefbevangen en dit zou niet meer beter worden. Om deze reden hebben we uiteindelijk besloten haar in te laten slapen. De hanger vond ik een mooi gebaar naar haar, zodat ik nooit vergeet wat voor top pony zij was. 

Lorine en Wanda

Dit mooi kettinkje heb ik laten maken voor een pracht van een paardje die Wanda heette. Wanda was een mooi dressuur paardje die opgroeide op een goeie plaats en een pracht van een paardje werd. Wanda had veel potentieel en een gouden karakter. Aan haar 6 jaar stond ze te koop en werd ze verkocht. Maar helaas stond het geluk niet aan haar zijde. Wanda kreeg eigenaars met helemaal geen respect. Ze deden met haar crossjumpings en alhoewel Wanda dit helemaal niet graag deed en haar een pijnlijke en onaangenaam gevoel haf deed ze toch wat er van haar verwacht werd.  Wanneer wanda zwaar geblesseerd raakte waren er geen 2de kansen voor haar in het zicht. Haar eigenaars gingen haar naar het slachthuis brengen. Maar gelukkig hadden ze kennissen met mensen die nog een weide over hadden. Wanda mocht naar die plaats gaan. Maar zoals het geluk niet aan haar zijde stond was dit ook met een bedoeling. Wanda had namelijk een goeie bloedlijn. Op die plaats waar Wanda nu naar toe gekomen was kwam er een meisje voor de paarden daar zorgen. Ze leerde Wanda kennen en zag dat ze pijn had. Het meisje maakte Wanda een belofte . Ze ging Wanda helpen. Samen kregen ze een mooie band. Het meisje kwam iedere dag tijd door brengen met Wanda en probeerde haar zoveel mogelijk te helpen met de maar weinig middelen en  bijna geen hulp die ze kreeg. Wanda kreeg voor een erg lange tijd voor het eerst terug liefde en vriendschap. Ze veranderde zoveel. Ze werd gelukkige en galoppeerde voor het eerst terug. Samen beleefden ze een prachtige tijd. Ze hielpen elkaar. Maar na een 2de tegenslag gingen Wanda haar eigenaars haar naar het slacht brengen. Ze kwamen juist op tijd in contact met Wanda haar eerste eigenaars waar ze als veulen opgroeide en mocht meteen naar daar gaan om haar nog een mooie plaats te geven. Daar kreeg Wanda alle hulp die ze nodig had. Het meisje mocht Wanda blijven bezoeken en Wanda werd mooi verzorgt. Ze stond eindelijk terug op een goeie plaats. Maar helaas sloeg het ongeluk terug toe. Wanda viel na enkele maanden en moest pijn in het hart ingeslapen worden. Wanda had op de plaats waar ze opgroeide 4 mooie veulens waar het meisje nu nog altijd komt bezoeken. 1 van de veulens deed aan zijn 6 jaar al proeven in de dressuur die ze normaal maar aan 10 jaar doen.
Lieve wanda, mooie prachtige meid. Je bent zeker nog niet vergeten en zal ook nooit gebeuren. Voor altijd in ons hartje ! <3  

Susanne en haar Duitse Herder.